در ارتفاعات نفسگیر هیمالیا، جایی که بادهای تند و سرمای کشنده نفس هر کوهنوردی را میربایند، داستانی از شجاعت و استقامت شکل گرفت که جهان را تحت تأثیر قرار داد.
سال ۱۹۵۳، ادموند هیلاری، کوهنورد نیوزیلندی، و تنزینگ نورگای، شرپای نپالی، با عبور از صخرههای عمودی و مقابله با کمبود اکسیژن در «منطقه مرگ»، برای اولین بار بر بلندترین نقطه زمین، قله اورست، ایستادند.
این صعود تاریخی نه تنها یک پیروزی فردی، بلکه نمادی از تلاش، همکاری و پشتکار بشری است که الهامبخش نسلها شده و هنوز پس از بیش از هفت دهه، یکی از شگفتانگیزترین ماجراهای تاریخ کوهنوردی به شمار میرود.
با آناژورنال همراه باشید.
داستان ادموند هیلاری و تنزینگ نورگای
۷۲ سال پیش، ادموند هیلاری، کوهنورد نیوزیلندی، و تنزینگ نورگای، شرپای نپالی، تاریخساز شدند و به عنوان اولین فاتحان قله اورست، بلندترین نقطه زمین، روی بام جهان ایستادند.
این موفقیت، نتیجه تلاشهای فراوان، غلبه بر منطقه مرگ و عبور از صخرههای عمودی خطرناک بود. در این مقاله به بررسی مسیر پرخطر، چالشهای ارتفاع و میراث تاریخی این صعود میپردازیم.
هیلاری و تنزینگ در تاریخ ۹ مه ۱۹۵۳ موفق شدند بر فراز قله ۸,۸۴۹ متری اورست بایستند. شرپا به افرادی گفته میشود که راهنما، حامل بار و متخصص کوهستان هستند.
هیلاری بعدها در توصیف آن لحظه گفت: «نخستین احساسم قطعا آسودگی بود؛ آسودگی از اینکه بالاخره قله را پیدا کردیم و آنجا بودیم.»
این صعود تاریخی نه تنها یک موفقیت فردی، بلکه نمونهای از همکاری، تلاش فیزیکی و همهوایی دقیق برای مقابله با خطرات ارتفاع بالا بود.
جدال با منطقه مرگ
اصطلاح «منطقه مرگ» نخستین بار توسط یک پزشک سوئیسی برای ارتفاعات بالاتر از ۸,۰۰۰ متر به کار رفت.
در این ارتفاع، جو رقیق باعث کاهش اکسیژن و مرگ سلولها میشود. بیشتر مرگومیرهای اورست در همین بخش رخ میدهد.
کمبود اکسیژن باعث بروز هیپوکسی میشود؛ وضعیتی که اندامها اکسیژن کافی دریافت نمیکنند و میتواند تورم مغز، سردرد شدید، هذیان و ناتوانی در تصمیمگیری ایجاد کند.
هیلاری و تنزینگ با ماهها همهوایی (Acclimatization) بدن خود را برای مقابله با این شرایط آماده کردند.
عبور از مانع نهایی؛ قدمگاه هیلاری
چالش بزرگ نهایی، دیوارهای سنگی و عمودی به ارتفاع حدود ۱۲ متر بود که بعدها به نام «قدمگاه هیلاری» نامگذاری شد.
این صخره صاف، در زلزله سال ۲۰۱۵ ویران شد، اما در زمان صعود، عبور از آن تقریباً غیرممکن به نظر میرسید.
هیلاری با حمایت طناب تنزینگ، خود را در شکافی باریک میان صخره و یخ فشرده کرد و بالا رفت.
تنزینگ نیز پس از او مسیر را پیمود. آنها فقط ۱۵ دقیقه فرصت داشتند تا بر فراز قله بمانند، زیرا ذخیره اکسیژن رو به اتمام بود.
میراث تاریخی و جستجوی مالوری و اروین
در این لحظات کوتاه، هیلاری عکسی از تنزینگ گرفت که پرچمهای بریتانیا، هند، نپال و سازمان ملل را بر تبر یخ خود آویخته بود. تنزینگ نیز مقداری شکلات و بیسکوییت به برف تقدیم کرد.
آنها به دنبال آثار «جورج مالوری» و «اندرو اروین»، کاوشگران گمشده سال ۱۹۲۴، نیز گشتند اما چیزی نیافتند.
بدن مالوری در ۱۹۹۹ و بقایای اروین در ۲۰۲۴ با ذوب شدن یخها پیدا شد، که اهمیت تاریخی صعود هیلاری و تنزینگ را دوچندان میکند.
خطرات مدرن اورست
با وجود تجهیزات پیشرفته، صعود به اورست همچنان پرخطر است.
هر سال حدود ۸۰۰ نفر تلاش میکنند، و گرمایش زمین باعث میشود اجساد کوهنوردان قدیمی از دل یخچالها بیرون بیاید.
دولت نپال در سالهای اخیر کمپینهایی برای پاکسازی کوه و انتقال اجساد راهاندازی کرده است.
صعود اورست؛ همکاری، شجاعت و میراث ماندگار
فتح اورست توسط هیلاری و تنزینگ، نتیجه ترکیبی از شجاعت، همکاری و برنامهریزی دقیق بود. این صعود نه تنها یک دستاورد ورزشی، بلکه میراث تاریخی و فرهنگی است که الهامبخش نسلها شده است.
امروزه با وجود افزایش تعداد کوهنوردان و تجاریشدن صعود، پرسشی مهم مطرح است: آیا ارزش و قداست این کوهستان همچنان حفظ شده است؟ تجربه و دیدگاه شما در این زمینه چیست؟
صعود تاریخی ادموند هیلاری و تنزینگ نورگای، نشاندهنده مرز بین توانایی انسانی و طبیعت خشن است. پشت هر موفقیت بزرگ، فداکاری، خطر و آمادگی دقیق نهفته است.
اورست همچنان نمادی از چالش، هیجان و میراث انسانی است که نسلها را به تلاش و ماجراجویی فرا میخواند.
ادموند هیلاری و تنزینگ نورگای در تاریخ ۹ مه ۱۹۵۳ با عبور از صخرههای عمودی و منطقه مرگ، اولین کسانی بودند که موفق شدند بر قله اورست بایستند.
منطقه مرگ به ارتفاعات بالای ۸,۰۰۰ متر گفته میشود که فشار هوا پایین است و اکسیژن کم باعث هیپوکسی، سردرد، ضعف و حتی مرگ میشود.
قدمگاه هیلاری صخرهای ۱۲ متری بود که هیلاری و تنزینگ برای رسیدن به قله از آن عبور کردند و به دلیل دشواری صعود، به نام هیلاری مشهور شد.
قبل از آن، کاوشگران مانند جورج مالوری و اندرو اروین تلاش کردند اما ناپدید شدند و هرگز به قله نرسیدند. موفقیت هیلاری و تنزینگ نتیجه تجربه و شکستهای پیشین بود.
بله، حتی با تجهیزات مدرن، صعود سالانه حدود ۸۰۰ نفر را تهدید میکند و گرمایش زمین باعث ظهور اجساد قدیمی و خطرات جدید شده است.
